غه‌مزه‌ده‌ی خۆتم، نیشانه‌ی تیری موژگانم مه‌که‌!
عاشقی ڕووتم عه‌زیزم! تیره‌بارانم مه‌که‌!

به‌س دڵم بشکێنه‌ به‌م ئه‌برۆیه‌ بۆ ماچی ده‌مت
مه‌مده‌ به‌ر تیغ و له‌سه‌ر هیچێ له‌ گریانم مه‌که‌!

سه‌د که‌ڕه‌ت کوژراوی یار بم لێم مه‌پرسه‌ ئه‌ی ته‌بیب!
ده‌ردی یارم خۆشتره‌، بێهووده‌ ده‌رمانم مه‌که‌!

په‌نجه‌که‌ی پاکی له‌سه‌ر خوێنی وه‌فایی بۆته‌ گوڵ
ده‌مکوژێ و پێشم ده‌ڵێ: ”ئالووده‌دامانم مه‌که‌“!

وه‌ره‌ بنوێنه‌ خۆت, بمکووژه‌ قوربان!
به‌ دینێک کوشتنی عاشق سه‌وابه‌!

وه‌ره‌ بنواڕه‌ به‌زمی عاله‌می دڵ
چ خۆش ده‌ورێکه‌! هوشیاری خه‌رابه‌!

ئه‌گه‌رچی ناڵه‌یه‌ هه‌ر شه‌وق و زه‌وقه‌
ئه‌گه‌رچی گریه‌یه‌ عه‌ینی سه‌وابه‌!



کوتم با قیمه‌تی وه‌سڵت به‌ دڵ بێ
به‌ ماچێکیش له‌ زاری خۆت ڕه‌زا به‌!

که‌چی فه‌رمووی دڵت نه‌شکێ وه‌فایی
ئه‌وه‌ سه‌ودایه‌ زه‌ڕڕێکیش حیسابه. ‌

به‌ بار‌ نۆبه‌ره‌ی شکۆفه‌ و گوڵن
یا غونچه‌ی دوگمه‌ی سینه‌که‌ی وازن؟

به‌ نه‌سیم پشکووت باغچه‌که‌ی سێوان
یا له‌ ئاهی من دوگمه‌ ده‌ترازن؟