هه‌ر بۆ مێژوو ده‌یڵێم: ڕۆژێکیان ( ئیتر نازانم له‌ چ ساڵێکدا بوو) ڕه‌وانشاد مامۆستا "کاکه‌ی فه‌لاح" ته‌له‌فۆنی کرد و به‌ منی فه‌رموو که‌ ئه‌گه‌ر باوکت کاتی هه‌یه‌ من و دوو میوانی ئازیز دێینه‌ خزمه‌تی. (بەڕێزێکیان هێمن بوو، به‌ڵام به‌ڕێزه‌که‌ی ترم بیر نایه‌ته‌وه‌).که‌ ته‌شریفیان هاتن و دانیشتن، باوکمیان خسته‌ سه‌روو خۆیانه‌وه‌، به‌ پێی ته‌مه‌ن، هه‌رچه‌نده‌ قبووڵی نه‌ده‌کرد وه‌ک داب و نه‌ریت. پاش که‌مێک، باوکم ڕووی کرده‌ کاکه‌ و وتی: "به‌ڕێز! بۆ ئه‌م میوانه‌ ئازیزانه‌م پێناناسێنی؟ بێشک وه‌ک به‌ڕێزت ئه‌ده‌ب دۆست و شاعیرن!"

زەمەنێک بەر لە داڕمانی پێکەنین،
عەیامێک پێش کۆچی خۆشەویستی،
چەردەیەک تەمەنم فیدای خۆرنشینی ژیان کرد،
کەچی پاداشتی ئەو تاڵاو بوو بە منی بەخشی

بێده‌نگ مه‌به‌ له‌ ڕێى خوا
پێش ئه‌وه‌ى که‌ له‌ فرمێسکا نوقم ببم
له‌ باسى عیشق
شتێک بڵێ!

له‌م هه‌رێمه‌ نه‌ڕڕه‌ی نه‌ڕره‌شێران ئه‌گه‌ر نه‌ما، ئیدی
بێده‌نگبوونی لووره‌ی سه‌گی ده‌رکه‌وانی ئێوه‌ش، دادێ!

سوارچاک هه‌بوو، نه‌ ئه‌سپی ما، نه‌ تۆزی ما به‌ده‌شته‌وه‌
دامرکانی ته‌پوتۆزی که‌رگه‌وزانی ئێوه‌ش، دادێ!

کڕێوه‌یه‌ و به‌ فر ئه‌بارێ
به‌ سه‌ر دڕک وگاشه‌به‌رد دا
چیا خامۆش
سه‌ری لووتکه‌ له‌ ته‌م ده‌سوێ،
ده‌ربه‌ند دڵته‌نگ
مژی خه‌می لێ هه‌ڵده‌ستێ،
ڕێگه‌ چۆڵ و، چاوه‌ڕوانه‌
ده‌نگی زه‌نگی کاروانێکی بگاته‌ گوێ

وە‌هاره‌ .. نه‌وروز .. ڕوژ کورده‌واری
جەژن و شادیی و عشق و دڵداری

گوڵه‌یل ڕه‌نگاوڕه‌نگ سه‌ر تێرنه‌ ده‌ر
پڕ بوو له‌ عه‌تر دونیا و ده‌یشت و ده‌ر

ئه‌گه‌ر پێت ناکرێ گوڵ بی
خشتێک له‌ئاسمان ناڕمێ و
چرکه‌ساتێکی ئه‌م ده‌هره‌ ساتمه‌ ناکا
گه‌ردێک له‌گیانی گه‌ردوونیش
فه‌نا نابێ

های دنیایێ، های دنیایێ!
نەتۆ لەئێمەتێده‌گەی،
نەئێمەش لەخۆ تێدەگەین.
لەوەتای ئێمەی کورد کە هەین،
هەر لێک دەگوژین، هەر لێک دەدەین.

نه‌ما ده‌ردی نه‌داری و بێ نه‌وایی
بڕا ده‌وری هه‌ژاری و بـێ په‌نایی

به‌ سه‌ر چو، کوا ؟ نه‌ما زستانی سه‌ر شێت
له‌ مـــه‌ولا خونـــچه‌ دیمه‌ن دائــه‌پــــۆشێت

کڕیوه‌ وه‌و تۆف بێ ڕۆخساریه‌و
جێ پای لێز بودن ‌ وه‌ره‌و لاریه‌و‌
وه‌فر هه‌ڵکشیه‌د وه‌ره‌و بان شاخ
چونویر تێه‌ده‌وبان له‌ ناو ڕاخو زاخ
شاهۆ، داڵه‌هۆ، مانشت، ئارارات
سه‌روه‌ن چه‌رمگ مه‌که‌نه‌ خه‌ڵات